La vita e Bella (met capitalen)

VAN DE VADER EN MOEDER VAN JOLLE

We hebben het Jolle gevraagd. Ze zei eerst neeeeeee. We hebben het een tweede keer gevraagd. Ze reageerde niet, ze was druk met Bert in het zwembad. Ze riep nog wel iets van JANENENEJEAEROI, dus we gaan er vanuit dat we toestemming hebben.

Het is even inslingeren geweest, maar zo langzaam aan krijgt alles een plek. Na 12 ochtenden en avonden begint de gewenning in te treden. Zowel Rinke als ik hebben de WC geleegd, we zijn al een avond vroeg naar bed gegaan omdat het simpelweg te koud was boven de dekens. We hebben al een klein culinair wondertje mogen proeven (zie beneden). Jolle is een dag uit haar humeur geweest, we hebben al zwarte rook uit de motorkap zien kringelen, maar ruzie hebben we nog niet gemaakt.

En het aardige is, pas nu hebben wij het idee dat we de camper een beetje begrijpen. Bij de koop zijn we er zonder meer vanuit gegaan dat alles in orde was. Wij vertrouwden de verkoper. Alle systemen zouden wel werken, hij was tenslotte meubelverkoper. De boiler, verwarming, hydrofoor, lichten, stopcontacten, watertanks, vuilwatertank, omvormer, dat soort dingen, ´t zou het toch wel doen? Bij de koop heeft Bart het bed een keer omlaag geklapt. Met de woorden ´Handig´ was de koop gesloten.

In Munchen, net naast de snelweg bleek dat we geen idee hadden hoe de verwarming werkte. Geen 220V in de buurt dus er zat er niets anders op dan wachten lopen in de bevroren speelhoek van Jolle. Jolle in winterkleding, pa 2 uurtjes slapen, mam 2 uurtjes op een oor. Pas in Venetië zetten we Bastiaan voor het eerst onder stroom. De verwarming werkt op gas, zo blijkt. Ook werd daar pas duidelijk dat het vuil water direct uit de bus stroomt als je een afwas doet. Nooit eerder opgemerkt. Hier en daar heeft Bart aan wat slangen gedraaid, en nu zit alles eindelijk dicht. ´Gefaseerd open´ wordt een volgende queeste. De koelkast op 12 Volt. Spanning in de accu´s, het opladen van zonnecellen, waterbeheer (tank als het kan), het zal de landrot weinig doen, maar op deze geasfalteerde oceaan maakt dit het verschil.

Achteraf zou je deze dingen hebben kunnen weten. Wat niemand je echter kan bijbrengen is de manier om te reizen met een camper. Waar sla je kamp op, wanneer doof je het vuur en trek je verder? Het ritme wordt voor een deel eenvoudig bepaald door de hoeveelheid werk die het is om überhaupt te verplaatsen. Mensen die ons hebben zien inpakken weten hoeveel zooi wij in en aan de camper hebben bevestigd. Als je eenmaal staat, ligt dat allemaal binnen een dag rond de camper alsof er een luxe fragmentatiebom is afgegaan. Vooralsnog hebben wij drie stadia gezien.

1. Een nachtje blijven en door, handrem omhoog motor uit, vuil naar bak en klaar

2. Minimaal twee nachten. Wielen en neopreen blijft binnen. Kinderspul mag wel, net als uitklaptafel en stoelen.

3. Er is geen morgen. Pak maar uit en we zien wel of het ooit weer past.

Daarnaast is er iets waar Rinke en ik waarschijnlijk ooit wel eens hulp bij hadden moeten hebben. Ik heb alleen rust in mijn donder als ik in mijn onderbroek zit te gamen. Rinke kent geen rust. Dus we rijgen de dagen aaneen met bezigheden. Ficenza doorkruisen, dag reizen, in Venetië boodschappen doen, fietstocht maken met Jolle, Florence per huurfiets. De vraag is hoe wij een dag niets kunnen doen. Gelukkig is van al het wandelen in Florence mijn voet ontstoken. Ik mag nu 5 dagen niet lopen. mmm.

Het reizen brengt ook onverwachte kado´s. Op dag 5 van onze reis stranden wij in San Piero a Sieve op een parkeerplaats (uitpakschema 1). We gaan op zoek naar een pizza om de nacht door te komen. Er staat een grote bruine deur open, er komen opgetogen stemmen door naar buiten gezwommen. We lopen naar binnen, er staat iets over wijn proeven, zo denken wij. Met een breed armgebaar worden wij verwelkomd. Jolle wordt op de arm genomen. Of we wat willen eten bij het drinken. De rest is geschiedenis. Culinaire geschiedenis. We zijn gestrand in een wijnproeflokaal, zeer lokaal. We eten gestoofd varken in honing mosterd saus. Bijpassende wijn. Dolci achteraf. Jolle krijgt olijfbrood en veel te veel aandacht van mannen met snorren. Rinke en ik proosten op de reis, op elkaar, op Jolle, op de reis, op de luxe, op de camper, op de weet ik veel..... We hebben de camper nog net kunnen vinden.

Ik denk dat een deel van de rust ook pas komt als ik alle spullen die we wij bij ons hebben minstens een keer gebruikt heb. Ik denk dat Martijn Braunstahl mij dat ooit heeft bijgebracht. Efficiënt pakken, en de rest kun je kopen. Tot nog toe hebben wij de volgende onderdelen nog niet gebruikt, en wellicht volledig overbodig meegezeuld. De BBQ, surfplanken (3 stuks), tennisrackets (al denk ik dat we morgen een balletje gaan slaan). De oven, al telt dat niet helemaal, de 220 stop kan onvoldoende vermogen leveren om 3 croissants op te warmen). De electische kachel, het moment dat we deze nodig hadden, hadden we geen 220V. Zwemvliezen, maar ach daar zit ik vooralsnog niet mee. De driewieler van Jolle, als is het daar wel erg steil voor. De Apple radio. Ook een stroomdingetje. En een laatste doorn in mijn vlees, de isolatiematten en buitentent (voor de camper).

Naast onnodig slepen is er ook slijtage. Zo heeft onze motor al 1 teken van vermoeidheid afgegeven. De zwarte rook kwam van de transmissie-olie. Ik ga er als echte dieselspecialist vanuit dat dit niet meer opspeelt als we zo verder rijden. Ook is er iets kapot dat mij heel na aan het hart ligt. En ik denk dat we Duitsland nooit meer in mogen als we het niet laten repareren. Onze boeg werd ooit gesierd met de soortnaam van onze huis Hymermobiel. Helaas is het woord ´mermo´ eraf gevallen. Dus op onze boeg staat nu de onduidelijke zegswijze Hy biel. Het voelt voor mij niet echt goed, maar we moeten verder.

Groet namens de voltallig crew,

Jolle, Rinke en Bart

PS: meer foto´s kan je vinden via:

https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=103821918943257625078&target=ALBUM&id=5719765267400272129&authkey=Gv1sRgCLSZ993CrO-HFA&feat=email