'Bedankt voor die bloemen'

Locatie: Toscane
Datum: 15 maart
Opmerkelijk: Ciao Pope, ciao papa!

Nu ik groot ben mag ik ook mee fietsen. Ik heb het eerst zelf geprobeerd. Dat gaf teveel rommel. De ketting smaakte trouwen bitter en een beetje naar dat bakspul waar mama mee kookt. Papa vond het volgens mij wel handig dat ik dat spul van mijn handjes alvast had afgeveegd aan mijn truitje. Kon dat zo in de was.

Ik ben toch meer van het rustige. Fietsen ziet er moe uit. Mijn ouders weten dat denk ik wel. Ze hebben voor mij een soort automobiel meegenomen. Ik zit daar dan in, achter het raam en fiets achter mijn vader aan. Af en toe probeer ik naar mam te sturen, maar dat lukt me nog niet zo. Ik zwaai dan gewoon even en dan komt ze naast mijn mobiel rijden. Grappig hoor. En het is net alsof ik voor de televisie zit. Er kommen vanzelf allerlei leuke en nieuwe dingen voorbij.

Net als in onze grote auto gaat het hier omhoog en omlaag. Papa en mama gaan liever omhoog dan omlaag. Ze doen er ook veel langer over. Mijn mobiel schokt ook meer van voor naar achter. Ik probeer dan een praatje te maken met pap, hij moet mij toch ook makkelijk horen. Pap reageert dan met hele korte zinnetjes. "Gaat het Jolle?" "Mooi he?".

Als we dan weer omlaag gaan, lijkt het net alsof veel heel kleine handjes mijn haren naar achter trekken. Ook een beetje alsof mama met zo'n nat doekje over mijn gezicht strijkt.

Wat ik het allerfijnste vind aan dat fietsen? Dat er allemaal mensen staan te zwaaien langs de kant. Ze roepen naar papa, maar dan met die rare stemmetjes. 'Pope, pope' roepen ze. Papa kan niets doen. Zijn rug moet heen en weer en daarvoor kan hij zijn handen niet loslaten van het stuur. Ik zwaai dan maar en zeg op mijn allerliefst 'ciao'. Het doet papa denken aan iets van oom Harry en 'Popi jopi', zegt ie. Popijopi, dat is vast ook Italiaans.

xJJ