Lokatie: Aeroporto Ancona
Datum: 2 april
Opmerkelijk: Een slak heeft haar huis ook op de rug

Ik dacht dat ik alles wel gezien had in de wereld. Toch blijven mijn ouders mij verbazen. Alsof het nog niet genoeg was dat mijn bed iedere dag op een ander plek staat. Het is duidelijk dat ze mij af en toe niet alles vertellen. Ik zat vorige week terug van een vliegtuigritje naar Nederland (inmiddels al weer 3 weken geleden red.) lekker in mijn pyama op de parkeerplaats van het vliegveld. Af en toe wijzend naar een bal of duif. Ik had wel door dat er iets niet helemaal klopte. Papa zat heel druk te praten met zijn telefoon. Ik wilde met heb voetballen maar ik moest met mama ballen. Zij zat slaperig op een rood met wit blok steen. Ook niet echt gezellig.

Waarschijnlijk had papa die man in dat mooie blauwe pak gevraagd of wij op zijn auto mochten. Ik ben dol op auto´s en ik denk dat dat het eerste woord wordt dat ik volgens mijn ouders ook echt heb gezegd. Wijzen en auwo is blijkbaar niet genoeg. Deze man leek een beetje op de opa van papa. Hij had ook heel veel zon op zijn hoofd. Dat glom net als mijn voetbal. De man lachte vriendelijk naar mij, maar dat zegt niets. Doen ze allemaal hier.

Misschien was ons huisje wel niet van ons. Was het geleend speelgoed, net als dat groene schepje dat ik op het strand kreeg van een heel lief jongetje. Het leek net alsof die man met zijn gele brandweerauto mijn huisje mee zou nemen. Gelukkig stapte papa en mama ook in de gele auto. Dat was wel even schrikken geweest. Al mijn speelgoed was bijna weg.

xJJ

(Redactionele noot: de uitlaat moest opnieuw worden gelast en de startmotor en de koppeling vervangen. Enige schade was begroot, ook dit bleef ruim binnen budget. De koppeling hebben we wijselijk verzwegen voor de opa´s en oma´s).

De Italiaanse manier van verplaatsen

Lokatie: Villa Ti´Amo
Datum: 10 april
Opmerkelijk: Lopen, fietsen, varen, het maakt mij niet uit



Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ze allemaal bedoelen. Pake, Beppe, Oma, opa, ze roepen volgens mij maar wat. Voor mij zijn het allemaal extra speelkamaraadjes. De een wat sneller dan de ander. Zo gaat oma met mij graag op het springding (trampoline red.). Eigenlijk zit ik op het springding zonder mijn schoenen. En oma staat er naast en kraait van plezier. Ze praat veel hetzelfde als ik. Dat is wel prettig anders verstaat ze mij niet denk ik.



We zijn lang in een huis geweest bij een vriend van papa. Er waren zoveel speelkamaraadjes en opa's en oma's dat ik niet begreep waarom ik toch op de zelfde tijd als altijd naar bed moest. Ik dacht dat ik altijd naar bed ging omdat papa en mama moe waren van al het spelen.



Al die opa's en oma's vonden het heel koud in Italië. Daar merkte ik niets van. Er stond altijd wel iemand met een jas of een mutsje voor me klaar. We hebben ook weer heel veel gewandeld al moet ik zeggen dat ik heel veel gedragen en geduwd ben.



Ik heb ook een nieuwe manier om vervoerd te worden (zie de foto). Deze hadden ma en pa al bedacht.


- Lopen, kan ik al zolang als ik het mij kan herinneren.

- Zelf fietsen, kan ik volgens mij ook al, als ik maar bij mijn trappers van mijn 3 wieler kon komen om het te bewijzen.

- Zittend op de rug van pa, in de blauwe zak. Oh ja, op de arm van pap en mam. Eigenlijk op elk lichaamsdeel van pap en de meeste van mam.

- In mijn gele fietskar. Kraaiend en wel.

- In mijn campercosie. Vastgegespt of niet.

- Hopelijk straks een zeilboot en surfplank (en mijn eigen barbymobiel)



En nu. In mijn eigen Tuk-tuk al noemen Italianen en Edwin dat anders.



Kus van Jullie Jolle (xJJ)

Rust, reinheid en regelmaat.

Lokatie: Griekenland, baai tussen Igoumenitsia en schiereiland Vassiliki
Datum: 13 april
Opmerkelijk: Spock? Die is toch van Startrek?


Rust: Als papa en mama willen rijden, dan kruip ik in in mijn eigen stoel. Ze gespen mij dan vast. En het klinkt raar, maar zodra ze dan de motor starten, worden mijn ogen dik. De dingen om mijn heen lijken langzamer te bewegen. Ik wil zo graag bijhouden wat er allemaal om me heen gebeurt, maar ik krijg het gevoel alsof ik net uit bad kom en een handoek omgeslagen krijg. Zoiets alsof ik net een flesje warme melk gedronken heb. Ik kan er tegen vechten en dat doe ik soms ook, maar ik val altijd in een hele diepe slaap.



Reinheid: Peuters mogen niet bah zijn. Daarom moet ik heel vaak dingen op de grond laten vallen of uit mijn mond halen van pap en mam. Het leuke van op reis zijn is, dat hier heel veel andere dingen op de grond liggen dan thuis. Zo stop ik nu heel vaak een soort blauwe snoepjes in mijn mond. Die liggen hier op straat en onder heel veel bomen (in Griekenland liggen er nog meer dan in Italië red.). Ze smaken een beetje als die rozijnen van thuis. In sommige restaurants staan ze zelfs in een schaaltje op tafel. Ze zijn er ook in het groen. Dat is dan niet bah.



Regelmaat: Eten en drinken deed ik thuis meestal op dezelfde tijden. Daar was ik wel aan gewend. Nu ik met mam en pap en ons huis rond rij, doe ik dat niet altijd. Mij maakt dat niet uit. Ik vind alles lekker en op elk tijdstip van de dag. En slapen doe ik gewoon als ik daar de mogelijkheid voor krijg. Meestal in mijn bed, soms in een restaurant als ik moe wordt in mijn buggy, zoals gisteren. En als het mij teveel wordt, dan zeg ik dat gewoon. Soms 's nachts, maar dat deed ik thuis eigenlijk ook al.



xJJ