Update 2: week 3 en 4

Florence - Guito - Vinci - Torre del Lago - Strand - Elba Marina del Campo Foce
VAN PA en MA:
Jolle vindt het heel leuk om of en toe mams en paps ook aan het woord te laten, zo laat ze geregeld weten. Vandaar....

Italië bruist, alleen niet nu wij er zijn. Net niet. Het lijkt alsof we de ochtend na een uitbundige bruiloft zijn aangekomen. De ergste rommel, etensresten, lege glazen en het feestgezelschap zijn net opgeruimd, maar de tafels en scenerie ademt nog zachtjes. En als je je ogen dicht doet, kan je de opgewonden stemmen en klinkende glazen nog horen. Veelal zijn wij dan ook de enige gasten in restaurants, musea, scheve torens. mmm.... Het kan ook zijn dat tourisme 'uit' is.




Maart is een onwaarschijnlijke maand om te reizen in Italië. Ongewillige campingpoorten, afgesloten telefoonnummers, boten op de kant, schappen leeg, gordijnen dicht. Alles lijkt die these te ondersteunen. Zelfs de suppoost bij het Napoleon huis op Elba is tijdelijk vervangen door een stand in. Al moet gezegd dat de vervangster leuker is. Helaas spreekt ze geen woord Engels spreekt, heeft geen tand meer in haar mond heeft. maar wellicht heeft ze de bewoners van het pand nog persoonlijk gekend.



Gelukkig hebben we ook goed nieuws. De temperatuur stijgt. Ondanks dat houden de Italianen al hun ledenmaten bedekt. Dat maakt het wel wat makkelijker in de communicatie. Omdat wij geen sokken in onze slippers dragen, is het voor iedereen duidelijk dat je ons het beste in het Engels en niet in het Duits aan kunt spreken.



We zijn inmiddels al een kleine maand op reis. Florence was meer dan genoeg stad voor ons twee. Wij missen het water, de Arno is schattig, maar niets meer dan een dun straaltje limonade uit de omgevallen beker van Jolle. Op zoek naar rust zijn we een rechte lijn richting kust gereden. Dat voerde ons recht omhoog naar een natuurcamping in de bossen.



Het is hier goed dat onze fiesten met een tripple zijn uitgevoerd (meer versnellingen). Berg op lijkt een soort toversspreuk geweest van de mannen die hier de wegen aanleggen. Je moet omhoog dan ga je omhoog. Zonder al te veel aandacht voor stijdingspercentages ligt hier de weg in een zo recht mogelijke strook tegen de heuvel aan geplakt. Zowel Rinke als ik zetten onze tanden in het asfalt, al neemt Rinke dat wel erg letterlijk. Een klim van 5 kilometer 9%. Met de benen nog vol zuur mogen wij aanschuiven bij de campingbaas thuis. Wij hebben voor een kleine 100 euri boodschappen gedaan, maar een local die je uitnodigt voor zijn spaghetti. Die kan je niet laten staan.



Nietsvermoedend stappen Rinke en ik een verdonkerde woonkamer binnen. Zijn zus of dochter (alle vrouwen blijven hier uiterlijk zo hangen rond de 40) en haar man zitten aan, lichtelijk teleurgesteld dat 'Djolly' al om 20:00 in bed ligt. We wisselen wat beleefdheden uit, pa gooit nog een blok hout op het vuur, het is tenslotte pas 15 graden buiten en 'opa Camping' zet zijn in de wijde omtrek bekende Pasta pomodori op tafel. Beleefd als opa is, kijkt hij misprijzend naar de fles wijn die de Hollanders hebben meegebracht als kadootje. De fles wordt bevingerd, opengemaakt, beroken en verder niet meer aangeraakt. Het enige woord dat wij zo goed kennen en uitspreken alsof wij iemand vrijplijten van de doodstraf, komt niet uit zijn mond. Niks grazie.



Met name Rinke kijkt geschrokken op als blijkt dat opa zich houdt aan de italiaanse eetgewoonten zoals beschreven in de bijbel van backpackers. Pasta is ook in zijn keuken een voorgerecht. Het blijkt achteraf dan ook onverstandig om nogmaals op te hebben geschept. Na het hoofdgerecht, de zoetigheid, de likeur met koekjes en een kopje koffie valt er een lange stilte. Ik wrijf voor een derde keer over mijn buik en denk na over een passende afsluiting. Perfecto mompelt Rinke, bellisimo? Geen reactie, bellissima dan?



Tijdens onze avondwandeling hebben wij besloten dat het tijd is om te vertekken. Al is het alleen omdat wij door ons Italiaans idioom zijn. De Giro chi (wijzen met vinger naar de grond)? Ah, quatro anno dopio. Lui e tifosi de Fiorentina? Ah Milan? AC ou Inter? A si Amsterdam. Droge. No fumo si. Gullit, Rijkaard e Van Basten sonno fantastico. A te gusto Cruijf, si (duim omhoog en zigzag beweging maken).



Gelukkig zijn Rinke en ik zo goed ingeslingerd dat we de boot binnen no time vaarklaar hebben gemaakt. Stekkers eruit, stoelen in de bakskist achterop. Fietsen naar binnen (staan inmiddels volledig gemonteerd binnen als we rijden). Jolle in haar eigen lifeboot gespen. Koelkast op gas zetten, trossen los en gaan. Raampje open, boekje op schoot en navigeren maar. Bart waar willen we heen? Waar de wind ons heen stuurt schatje. Jolle wijst de weg.



Ook het campingleven brengt nog geen rust. We stoppen onderweg even in Vinci. Naar het blijkt komt hier ene Leo vandaan. Italiaans is eigenlijk best gemakkelijk. Leo wordt Leonardo. Uit is da. Vinci is een dorp, net iets kleiner dan Epe. Leo uit Epe. Het klinkt op z´n Hollands weer zoals andijviestampot. Alsof je scheerzeep hebt klaargemaakt en zonder opsmuk op tafel kwakt. ´Hier vreten, heb jij je handen wel gewassen, viespeuk.´ Hier is dat Leonardo da Vinci, de visionair, uitvinder. Hij had al Ir. voor zijn naam voordat Delft ontdekt had dat je met klei mooie dingen kon bakken. Rinke heeft even kort geprobeerd aan Jolle uit te legen hoe de elementaire mechanica van Leo werkte, maar het Leonardo museum bleek niet aan Jolle besteed. Zij was alweer met haar gedachte bij haar pap, die op een van Leo´s uitvindingen de omliggende bergen pijn aan het doen was.



En als je er hier de Lonely planet op naslaat is het overal feest. Dus ook in Torre del Lago. De stad waar Pucinni zijn muze vond. Dat zal dan wel niet op deze camperplek geweest zijn. Mocht het hier ooit feest zijn, dan één met grote uit de hand lopende brandstapels en straatmuzikanten die een leuk deuntje zetten onder het messenwerpen van de te vol gevrete trailortrash. Ik heb me dat nooit gerealiseerd, maar het woord camper betekende in mijn jeugd dat je een aso was met een vlinder mes en brommer met uitgevijlde cilinderkoppen en een vlindermes.



We kiezen voor uitpakoptie 2, gespen onze frummel in de Pausmobiel en taaien af naar Pisa. Op de vraag of dat te fietsen is kijkt de bazin va de camping afkeurend. No, No no No possibelo. Of iets in die geest. Maar wat weet zij veel, zij is allang blij dat ze vandaag nog niet is aangemerkt als heks. Pis A cake was het. 30 kilometer in de vrije natuur.



Zo langzaam aan begint het ons te dagen. Italianen hebben overal een klein feestje van gemaakt. Als je in Elburg op de camping door je gas heen bent, ga je naar de campingwinkel en je koopt een nieuw blauw flesje. Geen idee hoe zoiets heet, gewoon campinggas. Gas voor op de camping dus. In het land van Mooie Mario is dit een klein fuifje waard. Uiteraard ontbreek campinggas in het Italiaans woordenboek. Na veel wijzen en vakken openen blijkt onze campinggasfles een waar puntgedicht op te leveren. AH, una bombola de la gas. Alsof je doelt op de geuzennaam van een van 's-werelds snelste dalers op de fiets. Kijk daar schiet hij voorbij, snel kijken want voor je het weet is Bombola er al weer vandoor. GAZZZ.



In onze eerder berichtgeving heb ik mijn zorg uitgesproken over het meezeulen van te veel rommel. 'Nodeloos' zingt het al dagen door mijn hoofd. 'Nutteloos'. Zonder naar Windfinder.com te kijken hebben we ons dus toch maar naar de kust laten verleiden. Die dames op het dak moeten en zullen zwemmen. De Mediterrane bleek inderdaad 'Zo Blauw.' Toon Hermans zingt het, dus hij heeft volkomen gelijk. Ik zit al dagen naar dat blauw te staren met mijn 'hele hola'. Maar waaien ho maar.

Met je hele hola

Locatie: Elba
Datum: 26 maart
Opmerkelijk: Eerste keer zee
Pa en ma waren heel blij. We hadden de camper bij een heel groot bad neergezet. Jammer, er dreven geen eendjes in. In ieder geval niet die gele en blauwe. Zonder dat je het kon zien zat er iemand glofjes te maken in het water. Het lijkt wel of de bodem van dit bad vol ligt met mijn smurfen.



Papa en mama wijzen de hele tijd naar opspattend water. Ik denk dat ze golven heten. Die praten de hele tijd tegen mij. Soms hard, dan weer zacht maar wel de hele tijd. Het klinkt een beetje alsof ik met mijn nieuwe schoentjes (roze met glitters) over het grindpad bij pake en beppe loop.



Als ik door de natte gele modder loop, zijn mijn voeten ne twee lepetjes die door op de bananenyochurt drijven. Als ik een voetje optrek verdwijnt het kuiltje heel snel. Dat water en die rare vormen van steentjes vind ik wel mooi. Die steentjes smaken hier ook anders dan op de camping. Kouder ook. Die rommel tussen mijn teentjes vind ik maar niks. Hoe hard ik ook veeg, er zitten de hele dag nog kleine stukjes tussen. Als paps 's avonds mij eindelijk weer een lege luier omdoet, vallen er minstens een hele boel op de tafel.



xJJ

'Bedankt voor die bloemen'

Locatie: Toscane
Datum: 15 maart
Opmerkelijk: Ciao Pope, ciao papa!

Nu ik groot ben mag ik ook mee fietsen. Ik heb het eerst zelf geprobeerd. Dat gaf teveel rommel. De ketting smaakte trouwen bitter en een beetje naar dat bakspul waar mama mee kookt. Papa vond het volgens mij wel handig dat ik dat spul van mijn handjes alvast had afgeveegd aan mijn truitje. Kon dat zo in de was.

Ik ben toch meer van het rustige. Fietsen ziet er moe uit. Mijn ouders weten dat denk ik wel. Ze hebben voor mij een soort automobiel meegenomen. Ik zit daar dan in, achter het raam en fiets achter mijn vader aan. Af en toe probeer ik naar mam te sturen, maar dat lukt me nog niet zo. Ik zwaai dan gewoon even en dan komt ze naast mijn mobiel rijden. Grappig hoor. En het is net alsof ik voor de televisie zit. Er kommen vanzelf allerlei leuke en nieuwe dingen voorbij.

Net als in onze grote auto gaat het hier omhoog en omlaag. Papa en mama gaan liever omhoog dan omlaag. Ze doen er ook veel langer over. Mijn mobiel schokt ook meer van voor naar achter. Ik probeer dan een praatje te maken met pap, hij moet mij toch ook makkelijk horen. Pap reageert dan met hele korte zinnetjes. "Gaat het Jolle?" "Mooi he?".

Als we dan weer omlaag gaan, lijkt het net alsof veel heel kleine handjes mijn haren naar achter trekken. Ook een beetje alsof mama met zo'n nat doekje over mijn gezicht strijkt.

Wat ik het allerfijnste vind aan dat fietsen? Dat er allemaal mensen staan te zwaaien langs de kant. Ze roepen naar papa, maar dan met die rare stemmetjes. 'Pope, pope' roepen ze. Papa kan niets doen. Zijn rug moet heen en weer en daarvoor kan hij zijn handen niet loslaten van het stuur. Ik zwaai dan maar en zeg op mijn allerliefst 'ciao'. Het doet papa denken aan iets van oom Harry en 'Popi jopi', zegt ie. Popijopi, dat is vast ook Italiaans.

xJJ

Ik heb stijl

Locatie: Florence
Datum: 10 maart
Opmerkelijk: Het maakt mij geen reet uit

Mama wordt met een schik wakker. Mijn krullen zijn weg. Ma: 'Pa, de krullen van Jolle zijn weg'. Ik heb nu het haar van mama, zegt mama. 'Jammer', vindt pa. 'Mooi is dat', zegt ma. 'Zo bedoel ik het niet' zegt papa twee keer. 'Nee, maar toch', eindigt mama.

Niemand weet wat er gebeurd is met mijn krullen. Ik begrijp dit probleem niet. Soms doet de auto raar. Dan stinkt ´ie meer dan ik kan. Of de luier in het toilet zit vol. Dan praten papa en mama net zo druk als nu. ´Dit keer ben jij aan de beurt, doe ik de afwas´. Doen ze thuis ook zo.

Krullen vindt vooral mama belangrijk. Ik snap het ook niet. Elke dag probeert ze mijn krullen er toch uit te trekken met een kam. Ik vind dat ook niet leuk. Misschien is het iets dat ze uit een flesje op mijn hoofd hebben gesmeerd. Dat doen ze wel af en toe als ik niet oplet in bad. Of misschien heb ik het gedaan met de pindakaas of die tomatensaus die ik er zelf smeer als niemand oplet. We weten het nog niet.

Ik denk dat het belangrijk is dat ik mijn krullen weer krijg. Liever niet de krullen van papa. Papa heeft alleen nog maar krullen achterop. Liefst heb ik lang haar zoals mama en dan met krullen. En dan nooit meer een kam er door heen. Dat hoeft niet met krullen, zegt pap.

xJJ

La vita e Bella (met capitalen)

VAN DE VADER EN MOEDER VAN JOLLE

We hebben het Jolle gevraagd. Ze zei eerst neeeeeee. We hebben het een tweede keer gevraagd. Ze reageerde niet, ze was druk met Bert in het zwembad. Ze riep nog wel iets van JANENENEJEAEROI, dus we gaan er vanuit dat we toestemming hebben.

Het is even inslingeren geweest, maar zo langzaam aan krijgt alles een plek. Na 12 ochtenden en avonden begint de gewenning in te treden. Zowel Rinke als ik hebben de WC geleegd, we zijn al een avond vroeg naar bed gegaan omdat het simpelweg te koud was boven de dekens. We hebben al een klein culinair wondertje mogen proeven (zie beneden). Jolle is een dag uit haar humeur geweest, we hebben al zwarte rook uit de motorkap zien kringelen, maar ruzie hebben we nog niet gemaakt.

En het aardige is, pas nu hebben wij het idee dat we de camper een beetje begrijpen. Bij de koop zijn we er zonder meer vanuit gegaan dat alles in orde was. Wij vertrouwden de verkoper. Alle systemen zouden wel werken, hij was tenslotte meubelverkoper. De boiler, verwarming, hydrofoor, lichten, stopcontacten, watertanks, vuilwatertank, omvormer, dat soort dingen, ´t zou het toch wel doen? Bij de koop heeft Bart het bed een keer omlaag geklapt. Met de woorden ´Handig´ was de koop gesloten.

In Munchen, net naast de snelweg bleek dat we geen idee hadden hoe de verwarming werkte. Geen 220V in de buurt dus er zat er niets anders op dan wachten lopen in de bevroren speelhoek van Jolle. Jolle in winterkleding, pa 2 uurtjes slapen, mam 2 uurtjes op een oor. Pas in Venetië zetten we Bastiaan voor het eerst onder stroom. De verwarming werkt op gas, zo blijkt. Ook werd daar pas duidelijk dat het vuil water direct uit de bus stroomt als je een afwas doet. Nooit eerder opgemerkt. Hier en daar heeft Bart aan wat slangen gedraaid, en nu zit alles eindelijk dicht. ´Gefaseerd open´ wordt een volgende queeste. De koelkast op 12 Volt. Spanning in de accu´s, het opladen van zonnecellen, waterbeheer (tank als het kan), het zal de landrot weinig doen, maar op deze geasfalteerde oceaan maakt dit het verschil.

Achteraf zou je deze dingen hebben kunnen weten. Wat niemand je echter kan bijbrengen is de manier om te reizen met een camper. Waar sla je kamp op, wanneer doof je het vuur en trek je verder? Het ritme wordt voor een deel eenvoudig bepaald door de hoeveelheid werk die het is om überhaupt te verplaatsen. Mensen die ons hebben zien inpakken weten hoeveel zooi wij in en aan de camper hebben bevestigd. Als je eenmaal staat, ligt dat allemaal binnen een dag rond de camper alsof er een luxe fragmentatiebom is afgegaan. Vooralsnog hebben wij drie stadia gezien.

1. Een nachtje blijven en door, handrem omhoog motor uit, vuil naar bak en klaar

2. Minimaal twee nachten. Wielen en neopreen blijft binnen. Kinderspul mag wel, net als uitklaptafel en stoelen.

3. Er is geen morgen. Pak maar uit en we zien wel of het ooit weer past.

Daarnaast is er iets waar Rinke en ik waarschijnlijk ooit wel eens hulp bij hadden moeten hebben. Ik heb alleen rust in mijn donder als ik in mijn onderbroek zit te gamen. Rinke kent geen rust. Dus we rijgen de dagen aaneen met bezigheden. Ficenza doorkruisen, dag reizen, in Venetië boodschappen doen, fietstocht maken met Jolle, Florence per huurfiets. De vraag is hoe wij een dag niets kunnen doen. Gelukkig is van al het wandelen in Florence mijn voet ontstoken. Ik mag nu 5 dagen niet lopen. mmm.

Het reizen brengt ook onverwachte kado´s. Op dag 5 van onze reis stranden wij in San Piero a Sieve op een parkeerplaats (uitpakschema 1). We gaan op zoek naar een pizza om de nacht door te komen. Er staat een grote bruine deur open, er komen opgetogen stemmen door naar buiten gezwommen. We lopen naar binnen, er staat iets over wijn proeven, zo denken wij. Met een breed armgebaar worden wij verwelkomd. Jolle wordt op de arm genomen. Of we wat willen eten bij het drinken. De rest is geschiedenis. Culinaire geschiedenis. We zijn gestrand in een wijnproeflokaal, zeer lokaal. We eten gestoofd varken in honing mosterd saus. Bijpassende wijn. Dolci achteraf. Jolle krijgt olijfbrood en veel te veel aandacht van mannen met snorren. Rinke en ik proosten op de reis, op elkaar, op Jolle, op de reis, op de luxe, op de camper, op de weet ik veel..... We hebben de camper nog net kunnen vinden.

Ik denk dat een deel van de rust ook pas komt als ik alle spullen die we wij bij ons hebben minstens een keer gebruikt heb. Ik denk dat Martijn Braunstahl mij dat ooit heeft bijgebracht. Efficiënt pakken, en de rest kun je kopen. Tot nog toe hebben wij de volgende onderdelen nog niet gebruikt, en wellicht volledig overbodig meegezeuld. De BBQ, surfplanken (3 stuks), tennisrackets (al denk ik dat we morgen een balletje gaan slaan). De oven, al telt dat niet helemaal, de 220 stop kan onvoldoende vermogen leveren om 3 croissants op te warmen). De electische kachel, het moment dat we deze nodig hadden, hadden we geen 220V. Zwemvliezen, maar ach daar zit ik vooralsnog niet mee. De driewieler van Jolle, als is het daar wel erg steil voor. De Apple radio. Ook een stroomdingetje. En een laatste doorn in mijn vlees, de isolatiematten en buitentent (voor de camper).

Naast onnodig slepen is er ook slijtage. Zo heeft onze motor al 1 teken van vermoeidheid afgegeven. De zwarte rook kwam van de transmissie-olie. Ik ga er als echte dieselspecialist vanuit dat dit niet meer opspeelt als we zo verder rijden. Ook is er iets kapot dat mij heel na aan het hart ligt. En ik denk dat we Duitsland nooit meer in mogen als we het niet laten repareren. Onze boeg werd ooit gesierd met de soortnaam van onze huis Hymermobiel. Helaas is het woord ´mermo´ eraf gevallen. Dus op onze boeg staat nu de onduidelijke zegswijze Hy biel. Het voelt voor mij niet echt goed, maar we moeten verder.

Groet namens de voltallig crew,

Jolle, Rinke en Bart

PS: meer foto´s kan je vinden via:

https://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=103821918943257625078&target=ALBUM&id=5719765267400272129&authkey=Gv1sRgCLSZ993CrO-HFA&feat=email

Bello Italië

Locatie: Florence

Datum: 14 marzo

Opmerkelijk: Iedereen is schoon hier

Grappig. Niemand smeert hier eten in z'n kleren. Ik heb altijd wel een beetje melk of een stukje koek aan mijn mouw hangen. Pap heeft ook altijd wel een beetje rode ranja of banaan op z'n schouder. Ik zorg er ook voor dat mam een donkere plek op haar broek of trui heeft. De mensen hier hebben dat nooit. Ze ruiken ook allemaal naar bloemen of een schonen speelplaats. Als ze lekker dicht over je heen buigen om me te aaien, ruik ik de WC of de iets dat papa kan koken. Raar is dat.

Ook hebben ze allemaal glimmende schoenen of schoenen in één kleur. Er lag zonet een man op straat met een drinkbeker. Daar zaten allemaal leuke speelglimmertjes in. Ook hij had schoenen aan die meer glommen dan die van paps. Ma zei dat. Ze kenden ook zijn naam. 'Zwerver' heeft nettere schoenen dan paps.

Iedereen lijkt hier meer op oom Marten dan op oom Harm en Jan. Oom Marten ruikt ook vaak naar bloemen. Oom Harm meer naar dingen die ik af en toe in macaroni lekker vind. Oom Jan's fiets is heel fijn, maar dat heeft er niks mee te maken. Zou het goed gaan met mijn ooms?

xJJ

Ta-tu Ta-tu

Locatie: Florance
Datum: 9 maart
Opmerkelijk: Je kan het asfalt niet meer zien

Ik heb nog nooit zoveel auto's gezien. Ook auto's op twee wielen en op drie. Alles maakt herrie. Het lijkt een beetje op mijn schoolplein. Alsof alle kinderen honger hebben en slaap tegelijk. Astrid, Kim en Tamara (Juffen red.) zouden ze wel stil krijgen, denk ik.

Pap zit achter het grote wiel en praat heel hard tegen alle auto's. 'Ze hebben hun rijbewijs bij een pak Ravioli gekregen', vindt pap. Dat klinkt lekker, ravioli. Het lijkt op mijn knikkerbaan als ik alle knikkers tegelijk naar beneden gooi.

xJJ

Zo veel te doen, er is nog zoveel te doen

Locatie: Punto Sabbionni Camperplaats
Datum: 7 maart
Opmerking: we gaan weer vertrekken
Oma vraagt dat altijd aan papa. Of ik nog iets nieuws kan? Ik ben daar zelf niet zo mee bezig. Ik doe wat papa en mama doen. Als ik iets nog niet gedaan heb dan komt dat omdat papa of mama dat nog niet heeft voorgedaan. Als ze iets doen, dan kan ik dat snel ook. Als het niet lukt dan moet ik gewoon even boos worden. Stampen met mijn voeten helpt ook.

Papa of mama pakt me dan op, zet me ergens anders neer om even na te denken. Het kan zijn dat ik dan vergeet wat ik wilde doen. Ik maak me daar niet druk om. Net als mijn slaap komt dat doen vanzelf.Als ik het dan later nog eens probeer lukt het wel. Soms moet ik heel vaak stampen.
xJJ

Kijk ik slaap

Venetië, Dogepaleis
Datum: 5 maart
Opmerkelijk: 's nachts is het 3 graden

Ik ben een peuter. Ik kan al aardig lopen. Ze noemen mij hier bambino en ik doe het liefste dingen die ik nog net niet kan. Mam en pap kunnen alles al. Volgens mij ook al heel lang. Zij kijken liever naar dingen, denk ik. Doen gaat mij beter af. Hollen, ravotten, klauteren, eten smeren, dingen in dingen stoppen en er weer uit halen, en er weer in stoppen.

Deze stad waar ik nu ben, moet je gezien hebben, zegt mama, voordat je gaat sterven. Ik vind naar dingen kijken saai. En als ik niks kan doen, word ik boos of moe. Boos ben ik nu niet, dus ik heb lekker liggen slapen in mijn zak en bijna niks gezien. Wel wat hoor.

De aardige mensen in deze stad wonen in het water. Overal zijn mensen in slootjes op bruggetjes en in bootjes. Net als mama kijken alle mensen hier met een zwart aparraat voor hun hoofd. Ik vraag me af of je dan beter kunt zien. Als ik kijk, kijk ik het liefst naar mensen. Mensen zijn het allerleukste.

We zijn ook in een heel groot huis geweest. Daar woonde rijke, dode papa's. Alle kamers waren behangen met glitterende spulletjes waar ik niet aan mocht komen. Stom. Ik mocht alleen maar kijken, en dat kan ik nog niet zo goed. Gillen is ook soort van doen. Dus ik heb veel gegild. Leuk dat die kamers dan teruggilde. Papa kon minder kijken dan mama. Dus papa en ik zijn eerder naar buiten gegaan. Thuis wonen mama, papa en ik ook in het water. Daarom denk ik dat we nu naar deze stad zijn gegaan. Dan voelen zij zich ook een beetje thuis, na al die bergen.

xJJ

Dove?

Ze noemen me hier Ciao bella. Ik heet eigenlijk Jolle, maar papa laat het maar zo. Ik vind het wel leuk klinken. Alles wat ze hier aanwijzen en zeggen klinkt wel een beetje als zingen. Maar dan niet van Jan Huigen in de ton of Een hoedje van papier. Meer alsof je het ook gelijk kan opsmikkelen zoals spagetti.

Pap en ik hebben veel aanspraak. Dat komt misschien omdat ik in een zak op papa's rug zit. Dat heb ik nog nooit eerder gezien, maar dat zegt niet zoveel. Papa zegt niet zo veel terug, dat doet hij thuis wel. Ik glimlach gewoon vriendelijk als ze me aanspreken. Mama is even naar binnen om iets te halen om te drinken. Drinken, dat doen ze hier in piepkleine kopjes.

paps en ik hebben zonet op 'dove' gejaagd. 'Dove? Dove? Daar en daar en daar.' Als papa dove riep, wezen allerlei mensen naar de duiven. Nu ben ik lekker moe en val zometeen in de zak in slaap. De rug van pa is lekker warm. Ik hoor de mensen ver weg nog wel iets zingen over bellisima en petito enzo, maar dan moet mama maar even lief glimlachen.

Geen idee waar we morgen zijn.

JJx

Er was telefoon

Locatie: Parkeerplaats Virenze
Datum: 4 maart
Opmerkelijk: mijn vader en moeder zijn zigeuners
Al vanaf het moment dat ik wakker ben wil ik naar buiten. Mam en paps hebben een drukke dag voor de boeg zo lijkt het. Mam is heel druk. ze lijkt alles in de camper schoon te willen maken. Ze veegt onder tafel, maakt alle borden schoon, ruimt alle kastjes nog eens in. Ze veegt zelfs onder de stoelen. Ik heb geprobeerd haar te helpen. Maar ik heb mezelf met de bezem tegen mijn hoofd geslagen. Paps wil volgens mij ook liever opruimen, maar ik kan nog niet zonder hem van de stoeprand af springen, denken ze. Ik stamp nog even met mijn voeten, en dan mag ik naar buiten.

Ik ga gelijk doen wat ik het allerleukste vind. Hollen. Hoor ik mezelf nu kraaien van plezier. Paps kan me bijna niet bijhouden. Oh hier ligt nog een stukje snoeppapier op de grond, dat zal ik even aan pap brengen. Kan ook mooi opgeruimd worden.

Pap vraagt of ik weet waar mama is. Natuurlijk weet ik dat. Ik wijs naar onze camper. Mams staat in de deur met hun witte slaapzak. Alles moet blijkbaar schoon. Ik zwaai, draai me om en hol alsof ik nooit eerder wat anders gedaan heb. Ik kijk even in het rond of pa ziet dat ik ook alleen van de stoep af kan. Verderop staat pap te praten met een dunne man in een lange jas. Zou hij denken dat het koud is? De man pakt zijn telefoon en tikt wat in. Ik zie mams in de deuropening. Ze schudt haar hoofd. Pap geeft de man met de lange jas een hand. We moeten blijkbaar gaan. Alles zal wel opgeruimd zijn.

Als we rijden pakt mam het grote boek met alle gekleurde platen vol met rode en gele strepen. Daar heb ik de vorige dag de telefoon in gestopt. Mam kraait nu ook van plezier. "HIER IS DE TELEFOON". Pap haalt diep adem. Ik ben benieuwd of pake en beppe gebeld hebben.

xJJ

Van berg naar po

Locatie: Ergens in Dolemieten
Datum: 3 maart
Opmerkelijk: Omhoog, omlaag en omhoog en omlaag
Ik lag al even heerlijk te slapen. Mijn slaapplek ronkte door mijn droompjes. Af en toe zakte ik naar boven in mijn bed. Dan weer naar beneden. Soms rolde ik naar links, dan weer naar rechts. Niets om me zorgen over te maken. Mams en paps doen wel meer dingen die mij niet zo nodig lijken.

Pa maakt me net wakker. Hij heeft een moeilijk gezicht. Niet eerder gezien. "We zitten in de bergen", zegt hij. Ik kan me niet herinneren dat ik dat woord ooit eerder gehoord heb: bergen. Paps kleedt me aan, samen zittend op de vloer. Ik vind dat lollig.

Als we vooraan in de speelplaats aankomen, denk ik dat ik begrijp wat paps bedoelt. Thuis is het overal plat waar ik kijk. Hier lijkt alles een klimrek. Als je goed kijkt zie je overal leuke vormen. Een knuffelkonijn, bruin met een groene trui daar rechts. Juf Kim, op schoot bij juf Astrid daar links.

Mam trekt en rukt aan het stuur. Net als paps me in mijn stoel gespt, zie ik Fozzie in de hoek liggen. Hij wordt ook pas wakker denk ik. Fozzie en ik zijn dikke vriendjes. Hij krijgt af en toe van mij mijn speentje. Intussen pak ik de telefoon van paps. Hij lijkt niet naar mij te kijken. Hij zegt tegen ma dat de camper zich beter houdt dan verwacht. Ik stop de telefoon hier tussen dat dikke boek met al die rode en gele lijnen. Ik ben benieuwd of opa en oma me ook zo kunnen bellen.

Ik kijk weer naar die bergen. Ik zie daar een schouder van pake die zich onder de dekens verstopt. Grappig wel die bergen. Ik begrijp van mams en paps dat ze 11% wel veel vonden en dat ze blij zijn dat ze bij de Po-vlakte zijn. Daar zal ik binnenkort dan ook wel meer over horen, over die po.

xJJ