Dove?

Ze noemen me hier Ciao bella. Ik heet eigenlijk Jolle, maar papa laat het maar zo. Ik vind het wel leuk klinken. Alles wat ze hier aanwijzen en zeggen klinkt wel een beetje als zingen. Maar dan niet van Jan Huigen in de ton of Een hoedje van papier. Meer alsof je het ook gelijk kan opsmikkelen zoals spagetti.

Pap en ik hebben veel aanspraak. Dat komt misschien omdat ik in een zak op papa's rug zit. Dat heb ik nog nooit eerder gezien, maar dat zegt niet zoveel. Papa zegt niet zo veel terug, dat doet hij thuis wel. Ik glimlach gewoon vriendelijk als ze me aanspreken. Mama is even naar binnen om iets te halen om te drinken. Drinken, dat doen ze hier in piepkleine kopjes.

paps en ik hebben zonet op 'dove' gejaagd. 'Dove? Dove? Daar en daar en daar.' Als papa dove riep, wezen allerlei mensen naar de duiven. Nu ben ik lekker moe en val zometeen in de zak in slaap. De rug van pa is lekker warm. Ik hoor de mensen ver weg nog wel iets zingen over bellisima en petito enzo, maar dan moet mama maar even lief glimlachen.

Geen idee waar we morgen zijn.

JJx